Braaf

Bijvoeglijk naamwoordA2

Betekenissen←Grammatica→

Attributieve vormen

Als je 'braaf' voor een zelfstandig naamwoord zet, verandert het soms. Bij 'de'-woorden gebruik je 'brave' (de brave hond). Bij 'het'-woorden en na 'een' gebruik je meestal 'braaf' (een braaf kind). 'Braafs' hoor je bijna nooit meer.

Met bepaald lidwoord: brave; "De brave hond luistert altijd naar zijn baasje."
Met onbepaald lidwoord: braaf; "Een braaf kind ruimt zijn speelgoed op."
Zonder lidwoord: braafs; "Hij is een braafs jongetje, hij doet nooit stout."

Predicatieve vorm

Na werkwoorden zoals 'zijn', 'worden' of 'blijven' gebruik je altijd 'braaf'. Je zegt dus niet 'hij is brave', maar 'hij is braaf'.

Vergrotende trap

Als je wilt zeggen dat iemand of iets *meer* braaf is, gebruik je 'braver'. Bijvoorbeeld: 'Mijn broer is braver dan ik.' Voor een zelfstandig naamwoord gebruik je 'bravere' (een bravere hond).

Grondvorm: braver; "Mijn zusje is braver dan ik."
Met "dan": bravere; "Dit is een bravere hond dan die van de buren."

Overtreffende trap

Als je wilt zeggen dat iemand of iets *het meest* braaf is, gebruik je 'braafst' of 'braafste'. Na 'zijn' of 'worden' gebruik je 'braafst' (hij is het braafst). Voor een zelfstandig naamwoord gebruik je 'braafste' (de braafste leerling).

Attributief: braafste; "De braafste leerling van de klas krijgt een prijs."
Predicatief: braafst; "Van alle kinderen is hij het braafst."

Belangrijke opmerkingen

usage:'Braafs' wordt weinig gebruikt en klinkt wat ouderwets. Meestal gebruik je 'braaf' ook bij onzijdige woorden in het enkelvoud (een braaf kind).
spelling:In de vergrotende en overtreffende trap verandert de 'f' soms in een 'v' voor de uitspraak (braver, braafste).

Ik heb dit woordenboek gebouwd als de meest complete Nederlandse leermiddel in zijn soort. Definities en voorbeelden zijn gegenereerd, dus je kunt af en toe een foutje tegenkomen — vertrouw op je gevoel.